lunedì 25 settembre 2017

Feja dhe Shoqëria


A është shoqëria gjithashtu e prirur për sëmundje mendore, apo është kjo vetëm diçka që vuan një individ në mënyrë specifike? A është e mundur që një shoqëri dhe sistemi i saj, të jenë te sëmurë? Si do ta dinit? Cilin standard do të përdorni për të diagnostikuar shëndetin e një shoqërie të tërë, përveçse Natyrës e cila është e pavarur nga të gjitha sistemet socio-ekonomike njerëzore?
A ndryshon natyra e botës për t’iu përshtatur njeriut, apo ndryshon njeriu për t’iu përshtatur natyrës së botës? Nëse, dhe kur, njeriu ndërhyn mbi botën, aspektet pozitive a i kapërcejnë efektet kolaterale negative? Sa nga natyra kontradiktore mund të durojë njerëzimi? A do të përdornit strukturat e veta të brendshme morale për ta diagnostikuar atë (sëmundjen), dhe a nuk është kjo përdorim i mashtrimeve skizofrenike për të vlerësuar shëndetin mendor? 



Kabinat e bibliotekave publike ne Austri.


Ajo qe vihet re neper sheshet dhe rruget e ndryshme te Austrise – por edhe te vendeve te tjera te Europes veriore – jane te ashtequajturat Kabinat e Bibliotekave Publike (ang: Public Bookcase; gjerm: Öffentlicher Bücherschrank). Kane forma, madhesi dhe ngjyra nga me te ndryshmet dhe sherbejne per shkembimin dhe ruajtjen e librave pa patur formalitetet e bibliotekave te medha institucionale. Jane te instalauara ne vende publike si sheshet, anet e rrugve, parqe (si ne rastin e fotografise sime) , etj., dhe librat qe kane brenda jane gjithmon ne dispozicion per gjithkend. Kto jane libra te perdorura qe perbejne ne thelb nje biblioteke te lire huazimi: nese merr nje liber, duhet te kthesh/vendosesh nje tjeter ne vend te atij qe more. Edhe pse jetojme ne nje epoke digjitale ku i jipet me shume rendesi librave elektronike online, librari te ketilla funksionojne per mrekulli e kjo tregon nje nivel te caktuar te besimit te ndersjellte ne popullsi dhe nje nivel te larte qytetarie, plus qe reduktojne kostot e transaksioneve te jetes se perditshme
Fatkeqsisht biblioteka te ketilla ne Itali nuk egzistojne, perveçse nje qe ndodhet ne qytetin e Bolonjes e vendosur brenda nje ndertese si nje biblioteke normale e jo ne nje kabine. Persa i perket Shqiperise besoj se nuk do rezistonin as 24 ore pa u shkaterruar nga vandalet. 

mercoledì 23 agosto 2017

Gustave Le Bon


Gustave Le Bon (lind më 7 Maj 1841 në Nogent le Rotrou - vdes më 13 Dhjetor 1931 në Eureet Loir) ishte psikolog, sociolog dhe fizikan francez. Autor i disa librave në të cilët zhvillohen teoritë mbi tradhëtitë kombëtare, superioritetin racor, sjelljes në grupime të mëdha dhe psikologjisë së turmës. Vepra dhe reflektimet e tij mbi turmat do të analizoheshin dhe diskutoheshin shumë shpejt si në Francë (Picard, 1909; Montono, 1914; Delatour, 1925 apo edhe Flammarion, 1928) ashtu edhe jashtë saj (Schëalenberg, 1919; Cartelliert, 1938; Nye, 1975; Widener, 1979; etj). Megjithëkëtë, ai harrohet shpejt, pas vdekjes së tij e do duhej të pritej sidomos Moscovici (1981/1991) për të rehabilituar njeriun në psikologjinë shoqërore dhe për ta nxjerrë nga pesëdhjetë vitet e tij të harresës. Le Bon e ka ndarë veprën e tij në tre libra: në të parin ai studion shpirtin e turmave; në të dytin, opinionet dhe besimet e turmave; në të tretin, jep një klasifikim dhe një përshkrim të llojeve të ndryshme të turmave.
Për Le Bon, të gjithë individët e një race ngjajnë me njëri-tjetrin sidomos për nga elementët e pandërgjegjshëm që përbëjnë shpirtin e kësaj race. Dhe ata ndryshojnë nga elementët e ndërgjegjshëm, fryte të edukimit, por sidomos të një trashëgimie të jashtëzakonshme. Njerëzit më të pangjashëm për nga inteligjenca kanë instinkte, pasione, ndjenja, etj., ndonjëherë identike. Në të gjithë fushën e ndjenjave: feja, politika, morali, dashuria, antipatitë etj, njerëzit më të shquar e kalojnë veçse në raste mjaft të rralla nivelin e individëve të zakonshëm. Ndërmjet një matematikani të shquar dhe këpucarit të tij mund të ekzistojë një humnerë në rrafshin intelektual, por nga pikëpamja e karakterit dhe e besimeve dallimi shpesh është zero ose fare i dobët. Por, këto cilësi të përgjithshme të karakterit, të rregulluara nga e pandërgjegjshmja dhe të zotëruara pak nga pak në të njëjtin nivel nga pjesa më e madhe e individëve normalë të një race, janë pikërisht ato që janë bërë të përbashkëta tek turmat. Në shpirtin kolektiv, aftësitë intelektuale të njerëzve dhe për rrjedhojë individualiteti i tyre janë fshirë. Heterogjenja mbytet në homogjenen dhe cilësitë e pandërgjegjshme mbizotërojnë. Ky bashkim i cilësive të zakonshme na shpjegon pse turmat nuk mund të kryejnë veprime që kërkojnë inteligjencë të madhe. Vendimet me interes të përgjithshëm të marra nga një asamble njerëzish të shquar, por të specialiteteve të ndryshme, nuk janë shumë më të mira se vendimet që do të merrte një mbledhje torollakësh. Ata munden vetëm të bashkojnë këto cilësi mediokre që i zotërojnë të gjithë. Turmat nuk bashkojnë inteligjencën, por mediokritetin. Le Bon, i cili i dha shpirtin turmës, artikulon tre shpjegime për këto sjellje irracionale të individëve të kapur në turmë. Në radhë të parë numri, sipas tij, i jep individit një ndjenjë mbifuqie, të favorshme për qëndrime të ekzagjeruara dhe thekson anonimatin. Më pas, përfshirja (ai bën një paralele me hipnotizimin) lejon shpërndarjen e emocioneve, mendimeve dhe sjelljeve. Së fundi, sugjestionimi është thelbësor dhe konkretizohet në rolin e manipuluesve që falë tij janë të zotë të mbajnë pushtetin mbi turmën. Në turmë personaliteti i ndërgjegjshëm zhduket, vullneti dhe gjykimi shkatërrohen. Nga fakti i vetëm se ai bën pjesë në një turmë, njeriu zbret pra shumë nivele në shkallën e qytetërimit. I izoluar, ishte ndoshta një individ i kultivuar, në turmë është një instinktiv, për rrjedhim një barbar. Ai ka spontanitetin, dhunën, mizorinë dhe gjithashtu entuziazmin dhe heroizmat e qenieve primitive. Ai u afrohet atyre edhe nga lehtësia e tij për ta lënë veten të impresionohet nga fjalët dhe pamjet, dhe të kryejë veprime që dëmtojnë interesat e tij më të qarta. Individi në turmë është një kokërr rëre në mes të kokrrave të tjera të rërës që era i ngre sipas dëshirës së saj. Individi në turmë dallon nga uni i tij normal jo vetëm nga aktet. Që përpara se të ketë humbur çdo pavarësi, idetë dhe ndjenjat e tij janë transformuar, aq sa kanë mundur ta kthejnë koprracin në dorëlëshuar, skeptikun në besimtar, të ndershmin në kriminel, qullashin në hero. Ky është një shtrat i përshtatshëm dhe i ngrohtë që turma të prodhojë sjellje kriminale, apo tu japë guxim anëtarëve të saj për të kryer sjellje kriminale.

"Psikologjia e popujve" i Gustav Le Bon, ne pika te shkurtera:
- Sikurse ka raca fizike (e bardh e zeze, mongol, nordik, alpin dinarik etj) ashtu ka edhe raca psikike, qe ndryshojn per kah karakteri shpirteror.
- Raca psikike dallohet nga veprimet e nenvetedijshme te cilat ndryshojn nga raca ne race per rrethana te njejta
- Te nje njeri ndikimin me te fuqishem e kan gjenet e lashta nga stergjyshrit, me pak ndikojn prinderit dhe me se paku ambienti, ose pervoja e jeteses
- Shpirti i Races do te thote, teresia e ideve dhe e ndjenjave qe jane te lindura, te trasheguara me gjene dhe jo te fituara diku gjate ndonje 'edukimi'
- Nje popull ka shpirt te unifikuar kur ka interesa te perbashketa, ndjenja te perbashketa dhe besime te njejta
- Nje popull mund te humb, madje gjenetikisht disa veçori te se kaluares (trimeri, inteligjence, respekt etj), ne te njejten menyre sikurse nji organizem humb organe te caktuara gjete evoluimit, madje me shpejt se sa i ka fituar ato.
- Romaket dhe anglosaksonet u ngriten shum, jo per shkak inteligjence, por per shkak te unifikimit te tyre ne ndjenja, ide, interesa dhe besime
- Racat e larta jane ato qe flasin gjuhet IE, racat e mesme jane mongolet dhe semitet, raca te ulta jane zezaket, dhe raca te lashta jane aborigjenet ne Australi dhe Pacifik
- Racat mes vete dallojn edhe nga karakteri edhe nga niveli i inteligjencës, kurse popuj te se njejtes race dallojn mes vete vetem nga karakteri, kurse inteligjencen e kan te njejte
- Veçorite qe ngriten lart romen e bene perandori: kembengulja e pamposhtur, energjia, sakrifica per hir te idealit, respekti absolut per ligjet
- fete dhe perandorite nuk ngriten me inteligjence, baza e tyre eshte karakteri dhe fanatizmi
- ne racat e ulta jane te gjithe njesoj, kurse ne racat e larta ka dimorfizem te theksuar, ka njerez me nivele te ndryshme zhvillimi mendor
- kushtet per tu perzier mes vete dy raca psikike: numri afersisht i barabarte, ngjashmeri e madhe mes tyre, kushte te njejta jetese, perzierja graduale e ngadalte, kryqezim i vazhdueshem, teritor dhe mjedis i njejte, institucione dhe besime te njejta
- Feja e pranuar nga jashte eshte vetem emer i ri i fese se vjeter. P.sh. islamizmi i hinduve eshte vetem nje hinduizem me emra te rinj, spanjollet jane fetishiste, italianet politeiste qe besojne ne qindra madona etj. edhe feja ben pjese ne karakterin shpirteeror edhe eshte e trasheguar permes gjenesh
- Deshira per gjuhe boterore eshte idiotesi. Secila race ka prirjet e veta gjuhesore keshtu qe edhe nese imponohet nje gjuhe ne tere boten ajo serish do te ndahet ne gjuhe te reja, siç ndodhi edhe me gjuhet romane, ku shkaktar eshte dallimi racor mes atyre popujve.
- Perkthimi i plote i nje vepre eshte i pamundur, sepse secila race ka menyren e vete te mendimit
- ngjashem edhe institucionet jan te trasheguara gjenetikisht, prandaj prirja e amerikaneve per te perhapur institucionet e tyre eshte e gabuar, sepse ato serish marrin forma te reja varesisht nga konteksti racor, keshtu latinoamerikanet kan pervetesuar ne dukje instuticionet nga SHBA, por ne thelb dallojne teresisht prej tyre

Nihilists


Nihilism is so dishonest and intentionally naive, retarded and degenerate that it cannot live-up to its own principles, it cannot follow through with its own 'logic' of inversions, of ideological detachments from the apparent.
This is to be expected, because the nature of the world does not care about how humans perceive it, or what methods they use to cope with it. The nature of the world does not care if humans decided there are no races or no differences between them nor does it care about all that Abrahamic and Marxist non-sense.
The clever Nihilists are hypocrites. They say one thing, think another, and do a third.
Nihilism is how they cope with the world psychologically, while physically they contradict their "own" ideologies and do what must be done to survive and to flourish.
The arrogance hiding behind their pretentious “humility” is breathtaking. It's an over-compensating hyperbolic defensiveness. For example, the Abrahamics think the entire universe was created for them, and that they deserve eternal life and paradise, or an all-powerful all-knowing Being watching over them. The sheer arrogance of this delusion is incredible, yet they declare themselves humble.
Nihilists cannot even maintain a cohesiveness in their own ideologies, because its a chaotic self-contradicting hodge-podge of adopted ideals, that serve only the purpose of comforting them, and offering them a sense of belonging to a unity.
They can't even define or justify their "own" beliefs, because they are parroted, regurgitated and adopted because it hides their real purpose: to comfort and protect a fragile Ego. They feel like slaves, so they pretend to be masters of their own destiny. They feel un-free so they declare themselves detached from everything that inhibits their presumed liberty. They will not and can not, accept an external standard of evaluating themselves and everything else. They regress to an animal level of experiences, connecting the activity with how it makes them feel - with pleasure. Pleasure it is subjective, so they like to make it an end in itself - hedonism. They must keep it subjective, so that it can mean anything they want words to mean. They want it to relate to how it feels, in them. If you try this with the concept of beauty they regress to pleasure as their only available universal hiding place.
They aren't interested in philosophy, they are only interested in how to justify whatever they find comforting and soothing and sheltering, without exposing the true underlying motive.
All is subjective, means all is self-serving.
They cannot imagine any other motive, so they suspect all of being exactly like them.
No, they need all to be exactly as retarded and pretentious and unjustifiably arrogant, and shallow as they are.

Popullariteti si Problem


[ publikuar në: Nutrika Nr 2, Tiranë shkurt 2017, f. 19-21.]


Marksizmi është teori dhe përpunim mendor më i ndërlikuar nga sa studiohet sot, (vetëm sipas tipit të tipit realizmi- socialist, çka rezulton se është studiuar vetëm procesi i kërkimit të armikut të brendshëm të proletariatit). Në të vërtet: Marksi ka dalë nga gjiri i idealizmit gjerman në fillim shek. XIX; i ndikuar thellë nga idetë e Hegelit, gjithashtu edhe Fjorbahut, që në të njëjtën kohë është përfaqësuesi kryesor i hegelizmit të majtë, në momentin që e quante veten materialist ishte i mbushur plot e përplot me filozofinë idealiste dhe për më tepër mbeti njëfarë teologu. Doktrina marksiste është armë revolucionare, dhe kryesisht armë kundër rrymave të vjetra, që çuditërisht cilido krah të ketë pushtetin përllogaritet si i tillë. Në këtë këndvështrim jep baza të forta për tu interpretuar si një sistem konsekuent të determinizmit sociologjik. Determinizmi ekonomik i Marksit ka në karakter krejt të veçantë, është demaskimi i iluzioneve të ndërgjegjes. Marksizmi nuk është vetëm doktrina e materializmit historik dhe ekonomik, që pohon varësinë e plotë të njeriut nga ekonomia, “marksizmi është gjithashtu doktrina e shpëtimit, e thirrjes mesianike të proletariatit, e shoqërisë së ardhme të përsosur, e fuqisë dhe fitores së njeriut mbi forcat irracionale të natyrës së shoqërisë. Njeriu është përcaktuar tërësisht nga ekonomia në shoqërinë borgjeze, por kjo i takon së kaluarës. Përcaktimi i fatit të njeriut, i qenies së tij nga ekonomia, mund të interpretohet si mëkat i së kaluarës. Por në të ardhmen mund të jetë ndryshe, njeriu mund të çlirohet nga skllavëria, rrjedhimisht subjekti veprues i cili do ta çlirojë njeriun nga robëria dhe të krijojë një jetë më të mirë, është proletariati. Por, në të vërtetë, njeriu në rrugën e zhvillimit të tij, ishte dhe vazhdon të jetë kafshë shoqërore, ashtu si shumë kafshë si ujqit, shpendët, bletët, etj.
Intelekti i tij thjesht i ka dhënë dhe përmasë virtuale këtij realiteti, për ta fuqizuar më tej, por nuk është vetë intelekti i tij krijues i këtij realiteti dhe nuk ishte njeriu që e zgjodhi këtë realitet. Kështu, në këtë përmasë virtuale lind dhe problemi i kontratës shoqërore dhe i dogmave egalitariste që ndërlidhen me të si demokracia, komunizmi, fetë, (që edhe pse të artikuluar në mënyrë të ndryshme, ajo çka në thelb kërkohet prej tyre është e njëjta gjë, shkatërrimi i dasive raciale, dhe shembja e hierarkisë organizative kombëtare e bërë në emër to konsumerizmit dhe golobalizmit sot). Pra ide të caktuara të disa njerëzve që shtrembërojnë organizimin natyror të shoqërisë me vlerat e tyre në thelb hedoniste, kryekëput subjektive dhe pa asnjë relevancë me realitetin. Organizimi shoqëror biologjik, si më i qëndrueshmi, është instinktiv, nis nga familja dhe mbaron në shkallën e farës, aty ku mbaron dhe vija e gjatë evolutive e paraardhësve të përbashkët biologjikë. Farat po ashtu janë të pavarura nga njëra tjetra dhe me veti të plota të llojit, pra, mund të kryejnë përjetësim të llojit pa pasur nevojë për farat e tjera. Çdo organizim tjetër është artificial dhe duke qenë se nuk vjel prej bazës biologjike (e cila ekziston pavarësisht intelektit), është inferior.
Komunizmi, demokracia besimet monoteiste të ardhura nga lindja e mesme, të gjitha në bazë kanë popullaritetin, në to gjithmonë fiton më popullori, rrjedhimisht jo më i afti çka në normalitet do të rriste funksionalitetin natyror të shoqërisë. Këto sisteme kinkelariste kërkojnë prej grupimeve të ndryshme biologjike- kulturore të sillen, veprojnë, mendojnë njësoj, duke iu detyruar të gjithëve një mënyrë të vetme jetese, mendimi, veprimi, shprehjeje, që nuk përputhet gati me asnjërin dhe shkel liri themelore e të nevojshme për mbarëvajtjen normale të zhvillimit shoqëror të këtyre grupimeve, dhe nëse grupimet homogjene subjekte të regjimit vazhdojnë t'i bëjnë ballë kësaj mënyre (siç ndodh gjithnjë përderisa shtysat biologjike janë më të forta se dogmat politike, dhe siç shihet në SHBA dhe sot ku reaksioni biologjik bën që zezakët të vazhdojnë të jenë zezakë, dhe të bardhët të bardhë, por, çuditërisht zezaku psikologjik i veshur me rrobat e liberalizmit po tregohet shumë aktiv për të krijuar mentalitetin e të riut pa punë dhe profesionist protestash) dhe të mos asimilohen në njëtrajtësimin racor të propaganduar kaq shumë, tensioni i brendshëm i krijuar duke pamundësuar marrjen e vendimeve funksionale për tërësinë e organizimit sjell në fund rënien e regjimit, sepse çdo vendim shkel mbi përjetësimin e grupimeve biologjike që e përbëjnë atë, sa që kohezioni heterogjen rezulton i paarritshëm në sisteme të centralizuara dhe në çdo rast mbetet sipërfaqësor e i përkohshëm deri në degradim ose shpërbërje të sistemit.
Tërë ideja për këtë organizim gjithëpërfshirës jonatyror sipas species dhe krijim njëtrajtësie në shkallë bote, me ose pa vetëdije (sepse duke promovuar përzierjen e farave në emër të "diversitetit", dhe duke krijuar diversitetin abuzivisht brenda grupimeve homogjene faktikisht janë duke shkatërruar "diversitetin"), është ndërhyrje artificiale dhe dogmë trans-seksualiteti, egalitariste, që mbin mes demokracie, komunizmi, feje, injorance e mediokriteti të çdo forme dhe përmase, pra një mut dinozauri që kujton se bota dhe ligjet natyrore sillen rreth zhvillimit të “arsyes dhe zhvillimit të intelektit brenda realitetit që pa ardhur si pasojë e komplikimeve gjatë procesit të ndërrimit në konstrukt mendor pa e prekur fare realitetin. Fanatikët e këtyre dogmave të rrafshimit biologjik e kulturor janë përpjekur të shtrembërojnë dhe “shkencën” për të akomoduar doktrinat e tyre socio-psikologjike, sidomos këto 60 vjetët e fundit, duke imponuar me prepotencë idiote shprehje pa kuptim si "raca njerëzore". Ndoshta duhet të dalin nga betoni dhe të studiojnë dhe njëherë realitetin dhe jo të projektojnë hedonizmin e tyre mbi të.
Fakti që marksizmi për nga pozicioni ku është shikon realitetin si kazan i mbushur me realitete plot ngjyra, së pari nuk tregon ndonjë zhvillim të madh intelektual (nga çka pretendohet sot), por, dhe as nuk ka substratin e nevojshëm për tu marr seriozisht si tezë (këtu kam gjithmonë për bazë mendjet e pa infektuara). Nuk është e çuditshme pra që këto dogma burojnë nga impulse të doktrinave fetare apo janë krejt të ngjashme me to, dhe janë mbarëbotërore, pra kërkojnë të imponohen dhe të zbatohen dhunshëm në shkallë bote dhe nuk marrin parasysh realitetin natyror me veçoritë e tij dhe lokalitetet biologjike të Tokës, e pak a shumë iu duket vetja si "ndërtues të realitetit". Demokracia, konsumerizmi, komunizmi ashtu edhe fetë abrahamike kanë për qëllim njëtrajtësimin e tërë racës dhe krijimin e "njeriut të ri" mbarëbotëror e në këtë mënyrë turma e mediokërve arrin më në fund mediokritet institucional ku asnjë nuk mund më ta sfidojë pushtetin e turmës. (çka sjell që njerëzit gjithmonë të thonë “ky vend s’bëhet”, edhe pse nuk kanë punuar asnjë ditë në jetë). Ky lloj magazinimi biologjik është më i lehtë të kontrollohet nga grupet që kanë fuqi ekonomike në dorë (pra qeverisje tregtare dhe jo shoqërore) dhe duke qenë se magazina e errësuar ka shkëputur çdo lidhje me realitetin mund të manipulohet në çfarëdolloj forme në mënyrë masive që është dhe arsyeja pse feja, egalitarizmi, konsumerizmi dhe "tregu i lirë"promovojnë fuqishëm njëtrajtësimin e planetit. Pra, a nuk janë këta që promovojnë mungesën e higjienës personale dhe pëllasin lart e poshtë për zhdukjen e gjithë dallimeve ndërkohë që sa herë flasin keqinterpretojnë dhe vetë termin "diversitet"?! Dhe teksa dallimi është gjëja më natyrore e mundshme, si p.sh. unë jam mashkull dhe dua të mbetem i tillë, përkthehet si çmenduri e krijuar nga kasta e vjetër, dhe gjithashtu kërkohet edhe uniformizim rrafshim, total i gjithçkaje që natyra ofron, i çdo veçorie (që quhet e tillë sepse është e veçantë), me synimin e vetëm absurd për të arritur homogjenitet artificial biologjik-kulturor në shkallë bote, pra një planet pa dallimi raciale por i stërmbushur me dasi psikologjie dhe masturbime mendore. Si të marrësh p.sh. tërë llojet e farat e ujqve dhe të qenve dhe t'i kryqëzosh për të nxjerrë vetëm një lloj të ri substandard as qen as ujk dhe këtij të fundit ti shtosh edhe propagandimin deri te mënyra se si ushqehet, dhe të gjitha këto në emër të "diversitetit"!... Dhe në përfundim janë po këta të kalbur që hedhin akuza kundër kombëtarëve për gjoja uniformizim dhe diktaturë, pa ditur as kuptimet themelore të fjalëve që përdorin dhe as të dogmës absurde vdekjeprurëse që predikojnë!

martedì 1 agosto 2017

SERVIAN ARMY LEFT A TRAIL OF BLOOD - London, Tuesday, December 31 [1912]

SERVIAN ARMY LEFT A TRAIL OF BLOOD
London, Tuesday, December 31 [1912]
Thousands of men, women, and children massacred in march to sea, say Hungarian reports. Executions a daily sport. Terrible atrocities the result of deliberate policy to exterminate. Special cable to The New York Times.
A Budapest dispatch to The Daily Telegraph gives details of atrocities in Albania and elsewhere, as contained in reports gathered for the Austro-Hungarian authorities. The correspondent says:

“On the march through Albania to the sea the Servians did not only treacherously murder and execute armed Albanians, but their beast-like cruelty did not stop at falling upon unarmed and defenseless persons, old men and women, children and infants at the breast.
“The Servian officers, intoxicated by their victory, declared that the most effectual pacification of Albania would be the total extermination of the Mohammedan Albanians. This mot d’ordre was quickly adopted by the Servian Army of occupation and put into practice.
“Between Kumanova and Uskub [Skopje] some 3,000 persons were done to death. Near Pristina [Prishtina] 5,000, exclusively Arnauts [Albanians], fell beneath the hands of the Serbs, not in honorable fight, but by unjustifiable murder.
“To carry out these crimes the maddened soldiers even invented new methods of cruelty to satisfy their lust for blood. In many villages all the houses were set afire, and as the unfortunate inhabitants fled before the flames they were shot in the sight of their wives and children, and afterward the helpless women were forced to watch their children literally carved to pieces with bayonets.
“Executions were the daily diversion of the Servian soldiers. In every house in which arms were found all the inhabitants were killed, being shot or hanged. On single days as many as thirty-six executions took place.
“The former Secretary of Premier Pasitch, Herr Tomiatch, says that during a journey from Prisrend [Prizren] to Ipek [Peja] he saw nothing, but villages burned to the ground. The wayside was lined with gallows, from which the bodies of Albanians hung. The road to Diakowitza [Gjakova] was a “gallows alley.”
But the tale of the atrocities which were perpetrated in Albania was by no means exhausted. The deeds done in Prilep, Kosovo, Weschitza, it is said, exceed everything which the Albanians had to suffer under Turkish rule.
An Albanian of note, who fled from Prisrend to Graz, in Styria, and who studied in Austria as a youth, relates the following story:
“Whoever denounced an Albanian to the Servians was sure the man would be shot. It happened repeatedly that persons who owed money to Albanian Mohammedans informed on them, designating them as traitors. They were invariably hanged and the debtor was enabled to purchase the house and farm of the victim at an absurdly low price.
“In Uskub unarmed Albanians were simply shot down by the Serbian officers in the street and if only a hunting knife was found in a house the owner was shot, no mercy being shown.”
At Verisovitch [Ferizaj] the Servian Commander invited the fugitives to return and lay down their arms. After they had done this 400 persons were cut down. In the whole of Verisovitch only half a dozen Mohammedan families were left alive.
At Pana the Serbs killed their prisoners, while at Varos and Pristina the population was slaughtered.
The Servian officers themselves say they hunted out the Albanians, and one officer boasted that he shot down nine Albanians in one day.
Even outside the boundaries of Albania the Servian soldiers perpetrated all kinds of atrocities. In the fortress of Nish, where many Turkish prisoners were brought, tragic scenes occurred. A man was trampled to death there for insubordination.
A doctor of the Red Cross says:
“Wherever the Albanians were found they were slain without mercy. Women, children and old men were not spared. I saw villages in flames in old Servia every day.
Near Kratovo Gen. Stefanovitch placed hundreds of prisoners in two rows and had them shot down with machine guns. Gen. Zivkovitch had 930 Albanian and Turkish notables killed near Sienitza because they opposed his progress.”

SHQIP:
"VRASJET SI SPORT DITOR"
(Publikuar, më 31 dhjetor 1912 - në gazetën "The New York Times”)
LONDËR, E martë, 31 dhjetor 1912
I dërguari i “Daily Telegraph” në Budapest tregon detale në lidhje me mizoritë që po ndodhin në Shqipëri dhe përreth, raporte këto të mbledhura për autoritetet e Austro - Hungarisë. Korrespondenti thotë: Gjatë marshit drejt detit nëpër Shqipëri, serbët jo vetëm që dinakërisht vranë dhe ekzekutuan shqiptarët e armatosur, por mizoria e tyre nuk u ndal as kur u takuan me njerëz të paarmatosur dhe të pambrojtur, gra dhe burra, fëmijë dhe foshnja në gji. Oficerët serbë, të dehur me fitoren e tyre, deklaruan se qetësimi më i efektshëm i Shqipërisë është zhdukja totale e shqiptarëve muhamedanë. Kjo thënie u adoptua shpejt nga ushtria serbe e okupimit dhe u vu në përdorim.
Në mes të Kumanovës dhe Shkupit, rreth 3000 veta janë rrahur deri në vdekje. Afër Prishtinës, diku afër 5000 shqiptarë ranë në duar të serbëve, jo gjatë ndonjë lufte të ndershme, por gjatë vrasjeve të pajustifikueshme. Për t’i bërë këto krime, ushtarët e çmendur shpikën metoda të reja mizore për të kënaqur etjen e tyre për gjak. Në shumë fshatra, tërë shtëpitë ishin djegur dhe, derisa banorët fatkëqij iknin nga flaka, ata u pushkatuan si minj.

Burrat u vranë para syve të grave dhe fëmijëve, e pastaj gratë e pashpresa u detyruan të shikojnë fëmijët e tyre duke u bërë copë e grimë me bajoneta. Ekzekutimet ishin përditshmëri për ushtarët serbë. Në secilën shtëpi ku gjendeshin armë, të gjithë banorët vriteshin, duke u varur ose pushkatuar. Brenda një dite ndodhnin mbi 36 ekzekutime.
Ish-sekretari i premierit Pashiq, Tomiaç thotë se gjatë një udhëtimi nga Prizreni në Pejë, ai nuk pa asgjë tjetër pos fshatra të shkrumbuara. Anash rrugës kishte trekëmbësha për varje, ku vareshin trupat e shqiptarëve. Rruga për në Gjakovë ishte si “rrugë e varjeve.”
Por tregimet e ligësive, të cilat u bënë në Shqipëri nuk mbaruan me kaq. Veprimet e bëra në Prilep, Kosovë, Veshitcë, thuhet se kanë tejkaluar çdo gjë që shqiptarët kishin vuajtur nën okupimin turk.
Një shqiptar, i cili iku nga Prizreni në Graz, në Stiria dhe i cili studioi në Austri, si i ri, tregon: “Kushdo që e denonconte një shqiptar te serbët, ishte e sigurt që ai person do të vritej. Kjo ndodhte aq vazhdimisht sa njerëzit që iu kishin borxh të holla shqiptarëve muhamedanë, i lajmëronin si tradhtarë. Këta vareshin menjëherë dhe borxhliu mund ta blinte shtëpinë dhe fermën e viktimës me një çmim absurd të lirë”.
Në Shkup shqiptarët e paarmatosur thjesht vriteshin në rrugë nga oficerët serbë dhe nëse vetëm një thikë e gjuetisë gjendej në shtëpi, pronari vritej pa mëshirë.

Në Verisoviç komandanti serb i ftoi refugjatët të kthehen dhe t’i dorëzojnë armët. Pasi ata i dorëzuan armët, 400 veta u vranë. Në tërë Veroviçin vetëm pak familje myslimane kishin mbetur. Në Pana, serbët vranë të burgosurit, ndërsa në Prishtinë popullata ishte masakruar.
Vetë oficerët serbë thonë se i kanë ndjekur shqiptarët dhe një oficer mburrej se si kishte vrarë 9 shqiptarë brenda një dite. Edhe jashtë kufijve të Shqipërisë ushtarët serbë kryen krime të llojeve të ndryshme. Në kalanë e Nishit, ku ishin sjellë shumë të burgosur turq, ndodhën skena tragjike. Një njeri ishte shkelmuar deri në vdekje për shkak të mosbindjes.
Një doktor i Kryqit të Kuq thotë: “Kudo që gjendeshin shqiptarët, ata vriteshin pa mëshirë. As gratë, fëmijët dhe pleqtë nuk u kursyen. Unë pashë fshatra që digjeshin për çdo ditë.” Afër Kratovës gjenerali Stefanoviç renditi qindra të burgosur në dy rende dhe urdhëroi të vriteshin me mitraloz.
Gjenerali Zivkoviç urdhëroi të vriteshin 950 njerëz të shquar shqiptarë dhe turq afër Sjenicës, sepse ata e kundërshtonin përparimin e tij.

sabato 29 luglio 2017

Albanian girl in folk costume of south Albania in the 40s.


Albanian girl in folk costume of south Albania in the 40s. ///
Vajzë shqiptare me kostum popullor të Shqipërisë së jugut në vitet '40-te.
 


Dr. Sabiha Kasimati (1912-1951) in albanian folk costume of the Gjirokastra area.


Dr. Sabiha Kasimati (1912-1951) in albanian folk costume of the Gjirokastra area. After finishing her studies at the University of Torino in Italy Dr. Kasimati came back in Albania and became Head of the Zoology Department at the Institute of Nature Studies in Tirana. For ten years she studied the aquatic fauna of Albania preparing the voluminous monograph “Survey of Albania's fish”. She was arrested in February 22, 1951, with other 81 intellectuals, on fabricated charges of planting a bomb in the garden of the Soviet Embassy. They were executed without trial by a firing squad. Photo: Kristaq Sotiri (1938) ///
Dr. Sabiha Kasimati (1912-1951) me kostum popullor shqiptar të zonës së Gjirokastrës. Pas përfundimit të studimeve në Universitetin e Torinos në Itali, Dr. Kasimati u kthye në Shqipëri dhe u bë shef i Departamentit të Zoologjisë në Institutin e Studimeve të Natyrës në Tiranë. Për dhjetë vjet studioi faunën ujore të Shqipërisë duke përgatitur monografinë voluminoze “Studimi i peshqve të Shqipërisë” . Ajo u arrestua më 22 shkurt 1951, me 81 intelektualë të tjerë, me akuza të trilluara për vendosjen e një bombe në oborrin e Ambasadës Sovjetike. Ata u ekzekutuan pa gjyq nga një skuadër pushkatimi. Foto: Kristaq Sotiri (1938). 


Karen Köhler in albanian folk costume.


Karen Köhler in albanian folk costume. She is a german illustrator, performance artist, theater author and writer. Photo: Roland Tasho. ///
Karen Köhler me kostum popullor shqiptar. Ajo është illustruese, interpretuese, dramaturge dhe shkrimtare gjermane. Foto: Roland Tasho 



Gianni De Biasi in albanian folk costume.

Gianni De Biasi in albanian folk costume. He is an Italian football coach and former player, who served as head coach of Albania national team. He holds dual Italian and Albanian citizenship. Photo by Roland Tasho. ///
Gianni De Biasi në kostum popullor shqiptar. Ai është trajner futbolli e ish-lojtar dhe shërbeu si trajner i ekipit kombëtar shqiptar. Ai mban shtetësi të dyfishtë italiane dhe shqiptare. Foto nga Roland Tasho.
 



Riccardo Cocciante, Ettore Sequi and Eduard Kukan in Albanian folk costumes.


Italian singer Riccardo Cocciante (right), Ambassador of the European Delegation Ettore Sequi (left-above) and Member of the European Parliament Eduard Kukan (left - below), in Albanian folk costumes. ///
Këngëtari italian Riccardo Cocciante (djathtas), ambasadori i Delegacionit Europian Ettore Sequi (majtas-lart) dhe europarlamentari Eduard Kukan (majtas -posht) me kostume popullore shqiptare. 



"Albanian Shepherds" from the book "The Juvenile keepsake"




"Albanian Shepherds" from the book "The Juvenile keepsake" ed. by Thomas Ed Roscoe 1829.
source: https://books.google.com.uy/books?id=0WQEAAAAQAAJ&printsec=frontcover&hl=it&source=gbs_ge_summary_r&cad=0#v=onepage&q&f=false///
Barinjtë Shqiptarë nga libri "The Juvenile keepsake" i Thomas Ed Roscoe (viti 1829).
 


"Cacciatore Albanese" (1810).


"Cacciatore Albanese" (1810). One of 37 original unsigned watercolors, somewhat similar in style to the work of Ferdinando Mori and Francesco Progenie.
Source: Anne S.K. Brown Military Collection https://repository.library.brown.edu/studio/item/bdr:246529/
/// "Gjahtar Shqiptar" (viti 1810). Vepra është njëra nga 37 pikturat origjinale të ngjashme me stilin e veprave të Ferdinando Mori dhe Francesco Progenie.
 


Two Albanian Guards in front of a Gate (1888-89) by Paja Jovanovic.


Two Albanian Guards in front of a Gate (1888-89) by Paja Jovanovic. ///
Dy roje shqiptare përpara një porte (1888-89) realizuar nga Paja Jovanovic. 



Musine Kokalari in the 40s.

Musine Kokalari in the 40s. She was a writer and the founder of the Social-Democratic Party of Albania in 1943. ///
Musine Kokalari në vitet '40. Ajo ishte shkrimtare dhe themeluese e Partisë Social-Demokratike të Shqipërisë në vitin 1943.
 


The Arbanasi/ Albanian village in Bulgaria (1919).


The Arbanasi/ Albanian village in Bulgaria (1919). Villages like Arbanasi in Bulgaria it is thought that were founded by Albanian refugees, while various scholars argue that these inhabitants are indigenous in those areas before the arrival of slavic Bulgarians. ///
Fshati Arbanasi/Shqiptar ne Bullgari ne vitin 1919. Fshatrat si Arbanasi jane themeluar nga emigrante shqiptare, nderkohe qe ka studjues qe mendojne se banoret e tyre jane autoktone dhe jetonin ne ato zona perpara mberritjes se sllavo-bullgareve. 



"Na mungon Ndergjegja" - nga Harrilla Kuçuli


Revista Kulturore "Rilindja" e botuar ne Korçe me 1 janar 1939 me  kete shkrim interesant te Harrilla Kuçulit me titull "Na mungon Ndergjegja".


Actors of the Theatrical Company of Korça (Albania) 1919, during the show "Besa"


Actors of the Theatrical Company of Korça (Albania) 1919, during the show "Besa" ///
Aktoret e trupes teatrale te Korçes ne vitin 1919 gjate shfaqjes "Besa". 



"Albanian Palikars in pursuit of the Enemy" 1820.



"Albanian Palikars in pursuit of the Enemy" 1820. From the book "Travels in Greece and Albania" vol. 2, by Thomas Smart Hughes. Source: https://books.google.ch/books?id=gvkcAAAAYAAJ&printsec=frontcover&hl=de&source=gbs_ge_summary_r#v=thumbnail&q&f=false  ///
"Luftëtarë shqiptarë në ndjekje të armikut" viti 1820. Nga libri "Travels in Greece and Albania" vëllimi 2, autor: Thomas Smart Hughes


Mustafa Kruja on communism.


"Il comunismo è lo specchio falso di quei popoli i quali non avendo una loro civiltà e incapaci di raggiungere lo sviluppo degli altri, vogliono pareggiare tutto sul denominatore comune della distruzione..." - Mustafa Kruja [Primo Ministro albanese dal 4 Dicembre 1941 al 19 gennaio 1943 e uno dei firmatari della Dichiarazione di Indipendenza Albanese nel 1912.] ///

"Communism is the false mirror of those nations who, having no civilization of their own and being incapable of achieving the development of others, want to equalize everything with the common denominator of destruction ..." - Mustafa Kruja [Albanian Prime Minister from 4 December 1941 to 19 January 1943 and one of the signatories of the Declaration of Independence in 1912.]

Albanenses - heretikë Manikean që jetonin në Shqipëri në shekullin e tetë.


“Heretikë Manikean që jetonin në Shqipëri, ndoshta në shekullin e tetë, por për të cilët dihet pak, përveç faktit se ata ishin një nga sektet e shumta përmes të cilave manikizmi fillestar vazhdoi të lulëzonte. (Shih Bogomilët, Katharët, Paulicianët). Ata kishin shpallur një formë shumë strikte dhe pa kompromis të herezisë, duke refuzuar të gjitha modifikimet doktrinale në lidhje me përjetësinë e principit të së keqes dhe barazinë e tij absolute me parimin e së mirës. “
Burimi: Enciklopedia Katolike Online

http://www.catholic.org/encyclopedia/view.php?id=384


In Italia l’80% dei media sono pro russi.


Il giornalista italiano e attivista Mauro Voerzio: "In Italia la propaganda russa ha un grande successo per diversi motivi, vi sono motivi storici in quanto l’Italia era il paese con il più importante partito Comunista di Europa durante l’era Sovietica e i suoi dirigenti studiavano a Mosca. Questa collaborazione ha fatto si che collaudati canali ideologici e di finanziamento siano ancora presenti tuttora. Vi è poi un motivo politico interno in quanto tutti i partiti dell’opposzione all’attuale Governo Renzi abbiano interesse a supportare Putin in un’ottica anti Europea. A questo si deve aggiungere la storica amicizia personale dell’ex Premier Silvio Berlusconi che da solo controlla il 50% dei media nazionali”"
http://www.stopfake.org/it/in-italia-l-80-dei-media-sono-pro-russi/

Publikime të Qemal Satafës në Gazetën Fashizmi më 1939.


Grupi komunist i Shkodrës kishte disa ide interesante për mënyrën si mund të rritej lëvizja komuniste në Shqipëri: ishin për pushtimin italian, pasi Italia do të sillte kapitale, kapitali do të hapte fabrika e në fabrika do të zhvillohej proletariati, dhe ja ku më në fund Shqipëria do të bëhej pjesë e revolucionit botëror.
Një prej anëtarëve, Qemal Stafa, e mori mjaft seriozisht këtë qëndrim, duke përfituar bursë studimi në Itali e duke publikuar hartime në Gazetën Fashizmi (që publikohej në Shqipëri) ku Shteti shqiptar i përpara luftës përshkruhet si shtypës, e Italia si pranvera që solli lirinë.
Nëse do të kishte jetuar më gjatë, do të ishte përfshirë në luftën për pushtet me Enver Hoxhën (me rezultat të njëjtë, por kujtesë të ndryshme), por vdiq më 5 maj - pikërisht në datëlindjen e Marksit, e kuptohet simbolika për të kuqtë, ka vlerën e vet. 


The female school of Korça in 1933 (Albania).


The female school of Korça in 1933 (Albania). ///
Normalja e Korçes ne vitin 1933 (Shqiperi).

"Shqiperia dhe Shqiptaret: artikuj dhe letra te seleksionuara te viteve 1903-1944" nga M. Edith Durham

"Shqiperia dhe Shqiptaret: artikuj dhe letra te seleksionuara te viteve 1903-1944" nga M. Edith Durham
("Albania and the Albanians: selected articles and letters 1903-1944" - By M. Edith Durham.)
"Rrefimi i vertete i luftes se Shqiptareve per edukim dhe zhvillim eshte nje nga me historite me te mrekullueshme te edukimit, dhe meriton te vihet ne dukje ne detaje se ne kemi vend per ketu. Qeveria turke mesoi nga nje eksperience e hidhur ne rezultatin duke lejuar shkolla nacionale per greket, bullgaret dhe serbet beri qe ata te ishin qendrat e prapagandes politike, te cilat u mbeshteten nga financimet dhe mesueset te siguruar nga Fuqite e tjera te medhaja. Dhe rebelimi dhe pamvarsia e grekve, bullgarve dhe serbve pasoi. Sulltani vendosi qe jo dicka e tille mund te ndodhte me Shqiperine. Gjuha Shqipe u ndalua; botimi dhe mesimi i saj u be i denueshem me kushte te renda burgimi. Ne qofte se nje femije shqiptar duhet te mesonte te lexonte, ai apo ajo duhet qe ne fillim te mesonin nje gjuhe te huaj, dhe ne kete rast femija ishte klasifikuar qe i përkiste atij nacionaliteti te shkolles se zgjedhur. Nga ky fakt gjeta qe shkaktonte nje zemërim te thelle.
“Kur une isha djale i vogel”, thoshte nje shqiptar mysliman, “Une u dergova ne shkolle ne Kostandinopol. Ata me thoshin qe une isha Turk; Une thashe qe une jam Shqiptar. Une nuk mund te thosha qe isha turk. Atehere ata fillonin te ktheheshin mua dhe te me quanin qen. Une i kam urryer ata qe atehere.” “Une i urrej, urrej greket,” tha nje grua Korcare. “Kur isha femije, qeveria nuk lejonte asnjë shkolle Shqipe. Prinderit e mi donin qe une te mesoja, keshtu qe vajta tek nje shkolle greke. Atje ishin mesues grek. Ata na thoshin cdo dite mua dhe shokeve te mi se ne ishin grek. Ishte nje genjeshter. Ne nuk dinim nje fjale deri sa shkuam ne shkolle. Ata na thoshin se Krishti ishte grek, dhe ishte e pavlefshme per ne te faleshim ne Shqip sepse Ai nuk na kuptonte. Tani ata pretendojne se ne jemi grek! Une asnjehere nuk do ta njollos gjuhen time me gjuhen e tyre te ndyre. As femijet e mi ta mesojne. Une e urrej, urrej, urrej ate.”
Te njejten, femijet qe shkonin ne shkollat sllave jane denacioalizuar, mundësisht. Une kisha formuar ne udhëtimet e mëparshme nje opinion te favorizuar per disa Malazes, por me vone gjeta qe ata nuk ishin sllav aspak, por Shqiptare."

In the photo albanian musician and singer Shyqyrie Bajraktari in the 30s. Picture by Gegë Marubi.


In the photo albanian musician and singer Shyqyrie Bajraktari in the 30s. Picture by Gegë Marubi. ///
Në foto kengetarja dhe muzikantja Shyqyrie Bajraktari, rreth viteve '30. Foto nga Gegë Marubi.

Two men with albanian national clothing (circa 1908).


Two men with albanian national clothing (circa 1908) Photography: Manaki Brothers. ///
Dy burra me veshje kombëtare shqiptare (rreth vitit 1908) Fotografi: Manaki Brothers.

An injured Albanian man and a Dutch sailor. First World War, 1914.



An injured Albanian man and a Dutch sailor. First World War, 1914.
source: Memory of the Netherlands
  http://www.geheugenvannederland.nl/en/geheugen/view/oorlogen%20burgeroorlogen%20landmacht%20marine%20slachtoffers%20gewonde%20malinees%20ondersteund%20matroos%20albani?query=albanie&page=2&maxperpage=36&coll=ngvn&identifier=SFA03%3ASFA022823591 ///
Një burrë shqiptar i lënduar dhe një marinar hollandez. Lufta e Parë Botërore, 1914.



"Albanais en grand costume" - by Canquoin, c.1850.


"Albanais en grand costume" - by Canquoin, c.1850. source: Brown University http://library.brown.edu/cds/catalog/catalog.php… ///
"Shqiptar me kostum" realizuar nga Canquoin rreth vitit 1850.
burimi: Brown University.

Episode of war between Albanians and Turkish soldiers in a village in Kosovo

Episode of war between Albanians and Turkish soldiers in a village in Kosovo. realized by: Achille BELTRAME. source: Domenica del Corriere, 1903, Italy. ///
Episodi i luftës midis shqiptarëve dhe ushtarëve turq në një fshat në Kosovë. Realizuar nga: Achille BELTRAME. Burimi: Domenica del Corriere, 1903, Itali.

A cemetery in Milot (northwestern Albania). Photo by: Giuseppe Massani, 1940


A cemetery in Milot (northwestern Albania). Photo by: Giuseppe Massani, 1940. ///
Një varrezë në Milot. Foto nga: Giuseppe Massani, 1940 




Giuseppe Bottai (1895 – 1959) , in Scutari, Albania, 11.04.1941.


Giuseppe Bottai (1895 – 1959) , in Scutari, Albania, 11.04.1941. He was an Italian politician and governor of Rome, Governor of Addis Ababa, Minister of Corporations and Minister of National Education. Source: http://www.lombardiabeniculturali.it/fotografie/schede/IMM-3r010-0001699/ ///
Giuseppe Bottai (1895 - 1959) në Shkodër më 11.04.1941 me një malsor. Ai ishte politikan italian, Guvernator i Romës, Guvernatori i Adis Abeba, Ministër e korporatave dhe Ministër Kombëtar i Arsimit.
 



Giuseppe Bottai (1895 – 1959) in Scutari, Albania, 11.04.1941. In the photo Bottai (left) with the medical officer Aldo Barchiesi (right) wearing the white pileus of northern Albania. http://www.lombardiabeniculturali.it/fotografie/schede/IMM-3r010-0001703/ ///
Giuseppe Bottai (1895 - 1959) në Shkodër më 11.04.1941 me mjekun Aldo Barchiesi me plis në kokë. Ai ishte një politikan italian dhe ishte guvernator i Romës, Guvernatori i Adis Abeba, Ministër e korporatave dhe Ministër Kombëtar i Arsimit.
  






 

A young boy from Rugova region in 01.01.1900 (Kosovo).



A young boy from Rugova region in 01.01.1900 (Kosovo).
http://www.gettyimages.it/license/646316164 ///
Një djalë i ri nga rajoni i Rugovës në 1 Janar 1900 (Kosovë).
 

Albanian little boy in traditional clothing (early XX-th century, prob. 20s).


Albanian little boy in traditional clothing (early XX-th century, prob. 20s). ///
Djal i vogël shqiptar në veshje tradicionale. Në fillim të shekullit XX, ndofta vitet '20-te.
 


Anti-Communist Poster, 1944.


Anti-Communist Poster, 1944 (Source: "Propaganda of War", Published by Oshtima, Tirana, 2014). ///
Poster antikomunist, 1944 (Burimi: "Propaganda e Luftës", Botimet Oshtima, Tiranë, 2014).
[Per kujtese majtisto-liberalve shqiptare meqe jemi ne fazen e ripjelljes se Jugosllavise se re dhe te nje dashurie hegjemoniste sllave ekonomike (e si rrjedhoje edhe politike)…]

"Imperium" i autorit polak Ryszard Kapuściński.

"Shkatërrimet më të mëdha - thotë Mamedovi - komunizmi i bëri në ndërgjegjen e njerëzve. Njerëzit nuk duan të punojnë shumë e të jetojnë mirë. Duan të punojnë keq e të jetojnë po keq. Kjo është e gjithë e vërteta.
Marrim universitetet. Katër vjet materializëm dialektik, katër vjet historia e partisë Komuniste të Bashkimit Sovjetik, katër vite të tjera thellimi në komunizëm shkencor - dhe e gjitha kjo rezultoi në një gënjeshtër të madhe!
Pas 73 vjet bolshevizëm njerëzit nuk dinë ç'është liria e mendimit, e në vend të saj venë lirinë e veprimit. Dhe kjo liri veprimi tek ne do të thotë liri të vrasësh. Kjo është e gjithë pierestrojka, gjithë mendimi i ri.
Por si u ndërtua komunizmi? Komunizmin e ndërtoi Stalini me ndihmën e miliona fëmijëve jetimë, të uritur, këmbëzbathur që endeshin rrugëve të Rusisë. Vidhnin ç'të mundnin. Stalini i mbylli nëpër konvikte. Atje mësuan urrejtjen, kur u rritën u veshën me uniformat e Komisariatit të Popullit për Çështjet e Brendshme, që e mbante popullin nën një frikë shtazarake. Urdhëro, të lutem shumë. Ja ku e ke komunizmin."



Roli i të Majtës në Fenomenet Emigruese.

Roli i të Majtës në Fenomenet Emigruese.
[Publikuar në: Nutrika, nr. 2, shkurt 2017, f. 16-17.]
Sigurisht që hetimi i arsyeve të politikave mbi emigracionin, që ndjek e majta në Perëndim, shfaqet i vështirë, ose më mirë shfaqet i vështirë sa kohë përpiqesh të qëndrosh në rrafshin e të natyrshmes. Kur themi “të natyrshmes”, kemi parasysh dhe gjërat më të nënkuptuara, të nënkuptuara pikërisht për shkak të vlerës së tyre të pandryshueshme dhe instiktive, siç mund të jetë edhe dera me të cilën gjithmonë është dhe do të vazhdojë të jetë i pajisur çdo apartament. Derë që në vetvete, si do të vinte në dukje antropologia italiane Ida Magli, shënon një kufi, një kufi ndarës dhe mbrojtës i cili nuk mund të kalohet pa lejen e të zotit të shtëpisë.
Por, nëse rrëshqasim nga e natyrshmja te abstraktja, te përpunimi mbi përpunimet pseudointelektuale çështja fillon të marrë formë. Të majtët kanë nevojë për refugjatët, kanë nevojë për të vazhduar të jenë të majtë. Një nga shtyllat e mendimit të majtë ka rënë, madje filloi të binte që kur i ati ishte gjallë; punëtorët nuk janë më të pistët e Zolas (dhe për të qenë të saktë nuk ishin as ato fytyrat e qeshura dhe krenare të njëqind lekëshit shqiptar). Në një proces psikologjik, të ngjashëm me atë të përshkruar nga Malaparte kur të rinj të fillimit të viteve ’40 për t’u ndjerë (më) komunistë i jepeshin homoseksualizmit, të majtët kanë nevojë për punëtorë të varfër për t’u ndjerë më të majtë. Aq e vërtetë është sa mund të vihet re pa sforcim artificialiteti me të cilin, në Shqipëri dhe në pjesë të tjera të Evropës, fraksione të majta përpiqen t’i bashkëngjiten betejave të veçanta të ndonjë kategorie të caktuar punëtorësh. “Artificialitet” që shkakton një zhvendosje të vëmendjes nga objekti fillestar, denatyralizon dhe në fund të fundit dëmton dhe subjektin e interesuar në vetën e parë. Ky është një proces psikologjik, por ka dhe një anë tjetër, shumë më të prekshme: të majtët kanë nevojë për vota. Një ndërthurje faktorësh kanë sjellë që e majta radikale – për të përdorur një shprehje të rëndomtë – dhe ajo me prejardhje radikale të humbasin pjesë të rëndësishme, nga pikëpamja e numrave, të elektoratit të tyre. Të atij elektorati të vendosur, militant dhe jo rrallëherë depozitë e metodave të tyre të jashtëligjshme (ose klasike, sipas pikëpamjeve).
Kjo rënie e pandalshme e elektoratit duhej ndalur dhe refugjatët dukeshin e vetmja kategori në gjendje të plotësonte modelin tipik (padyshim dhe kutitë e votimit). Në pamje të parë mbështetja ndaj emigracionit masiv, do të mund të shfaqej si “tradhti ndaj proletariatit ekzistues”, pasi më shumë krahë pune do të thotë dhe ulje të pagës dhe rrjedhimisht humbje të vendeve të punës. Por, në shkallë përfundimtare, kjo spirale varfërimi e shtresave të mesme dhe të ulëta vendase, sipas modelit historik, do të shkonte në përfitim të së majtës.
Në këtë pikë nuk mund të mos merret në konsideratë edhe një element i tretë, doktrine dhe themelor për ideologjinë komuniste. Marksizmi ka në bazë shkatërrimin e strukturave sociale dhe identitetit ekzistues, identitet që përbën dhe arsyen e ekzistencës së strukturave, dhe rikrijimin e tyre, në një proces të vazhdueshëm që Bukovskij do e quante të inxhinierisë njerëzore. Pas sulmit ndaj strukturave, si familja dhe kombi dhe formave klasike të mendimit i është, drejtuar bazës së identitetit, përkatësisë etnike dhe racore, duke u kthyer në flamurtaren e martesave të përziera dhe në përgjithësi të raporteve të përziera (qoftë dhe atyre të pavullnetshme), që gjithmonë e më shumë paraqiten si shkalla më e lartë e emancipimit. Zhvendosim vëmendjen në Shqipëri:përpjekja për të analizuar gjendjen has kundërshtimin e cekët se kushtet tona, politike dhe ekonomike janë të ndryshme nga ato të Perëndimit. Pjesërisht e vërtetë. Themi pjesërisht pasi në qëndrimet e të majtës shtohet një element, që është kthyer në dominuesin e politikës shqiptare: legjitimimi i jashtëm. Çdo parti në përpjeke për të justifikuar marrjen apo mbajtjen e drejtimit të qeverisë, ka përdorur si një nga elementët kyç të formimit të mjedisit të përshtatshëm mbështetjen e “partnerëve tanë strategjikë”. Mbështetje që arrihet, mes të tjerave, dhe duke ndjekur me zell vija të përgjithshme politike. Kjo u pa qartë në fillimet e të ashtuquajturës krizë të refugjatëve, kur Gjermania po luante me politikën e dyerve të hapura. Qeveria e majtë shqiptare u nxitua të vinte në jetë një fushatë propaganduese në shtyp dhe një varg masash të prekshme për pritjen e “refugjatëve”. E gjitha përfundoi me ngjyrime tragjikomike, ku “e dërguara jonë në Korçë”, pasi kaloi ditë duke përshkruar nevojën e mikpritjes dhe masat e marra nga qeveria, përfundoi me tone vetëfshikëlluese pse “refugjatët” nuk po ja varnin Shqipërisë. E gjora kaloi ditë të tëra në kodrinë duke parë me dëshpërim mënjanimin e kufirit shqiptar nga e ashtuquajtura rrugë Ballkanike. Kjo ishte ana komike, ana tragjike qëndron në faktin që mjetet, ambientet dhe energjitë që qeveria parashikonte të vinte në dispozicion të “refugjatë” as nuk u shkuan ndërmend të përdoreshin për të përballuar ditët e ftohta të dimrit 2017. Të gatshmit për të përshtatur repartet ushtarake për të huajt, kaluan dimrin duke numëruar shqiptarët e vdekur nga të ftohtët.
Në këtë pikë duhet vënë në dukje që nëse në brezin më të vjetër të së majtës mbizotëron mentaliteti servil dhe reminishenca internacionaliste më të, rinjtë shfaqin një zhvillim ideologjik tipik të marksizmit kulturor, çka në të ardhmen do të sjellë qëndrime që shkojnë përtej nevojës së “legjitimimit”. Sa i përket anës ekonomike, paçka krizës, falë politikave qeveritare, në vitet e fundit numri i punëtorëve të huaj vetëm është rritur. Nuk flasim për të specializuarit, por për krahun e thjeshtë të punës, atë që po zëvendëson punëtorin e pa specializuar shqiptar, duke filluar nga kinezët e minierave, turqit e ndërtimeve dhe deri te qindra kolumbianët e TAP-it. Pra, disa mijëra të huaj që provojnë se niveli i ulët ekonomik nuk shërben si barrikadë ndaj vërshimeve të huaja. Vërshime që do të jenë gjithmonë e më të rëndësishme duke parë shpërthimet demografike që janë të afta të kryejnë vende të caktuara. Në atë situatë, Shqipëria jo vetëm që do të përfaqësonte një vend me paga të kënaqshme për miliona e miliona njerëz por, në fund të fundit, dhe një hapësirë jetësore, për ata. Në këtë drejtim nuk mund të mos bëjnë përshtypje propozimet për një të ashtuquajtur “shtetësi të përkohshme shqiptare” apo për kthimin e vendit në njëfarë porti të lirë në kuadër të “korridoreve humanitare”.
Si përfundim mund të themi se niveli ekonomik, hapësira gjeografike dhe mbi të gjitha politikat dhe nevojat e të majtës krijojnë parakushtet e mundësisë që Shqipëria të rrezikojë të përballet me fenomene të ngjashme dhe të krahasueshme me ato në Perëndim ku nata e Vitit të Ri në Këln përfaqëson shembullin më tipik, por për fat të keq, jo më të dhimbshmin.


Photo of Prek Cali realized by french ethnographer Jacqueline Benezech in 1938.


Photo of Prek Cali realized by french ethnographer Jacqueline Benezech in 1938. He was the flag-bearer of Vermosh, part of the Kelmendi tribe of northern Albania and was killed by the communists in 1945 ///
Foto e Prek Calit realizuar nga etnografja franceze Jacqueline Benezech në vitin 1938. Ai ishte prijës fisnor me mjaft ndikim në Vermosh, pjesë e fisit Kelmendi të Shqipërisë së veriut dhe u vra nga komunistët në vitin 1945.
HISTORIA MAGISTRA VITAE

Photo of the first bicycle in Shkodra, 1897 Studio: Marubi.


Photo of the first bicycle in Shkodra, 1897 Studio: Marubi. ///
Fotografi e biçikletave të para në Shkodër, viti 1897. Studio: Marubi.

Postmodernism and Cultural Marxism | Jordan B Peterson.


Marxism morphed into post modernism, religion is also morphing - reinventing and renaming themselves to hide the same nihilistic spiritual dogmas, adopting different words, and symbols to hide their identity: Divide and Control.
Slander nature as an external, objective, source of order, imposing a limit on how to divide and how to categorize: convert all to theory, to ideas and ideals, of equal significance and validity.


Greek constitution in 1821.



Is clearly seen in what basis the Greek state was formed, thus clearly stating that the modern greeks had no need to speak in Greek or to have Greek blood, but it was enough to belong to the Christian Orthodox religion. This globalizing assimilation policy made possible the absorption of many other ethnic groups like the Albanians (known as Arvanitas), the Slavs (Bulgarians, Romanians, Hungarians, Serbs, Bosniaks, Croats, Russians, Ukrainians, Georgians ecc), the Turks (Altai, Azerbaijanis, Balkars, Bashkirs, Chuvashes, Crimean Karaites, Gagauz, Karachays, Karakalpaks, Kazakhs, Khakas, Krymchaks, Kyrgyz people, Nogais, Qashqai, Tatars, Turkmens, Tuvans, Uyghurs, Uzbeks, and Yakuts), the Arabs, the Armenians, the Jews, the Gypsies and all those people of different ethnicities who lived in Greece at that time during the Ottoman Empire.Even the first President of Greece, George Konduriottes (1828-1833) is not noted in any moden text because of Greek political sensitivity about his Albainian identity as reported by George Finlay, in his book “History of the Greek Revolution” Published by W. Blackwood and sons in 1861… ///

Kushtetuta greke në 1821. Shihet se në çfarë baze u formua shteti modern grek ku në mënyrë të qartë deklarohet se grekët moderne nuk kishin nevojë të flisnin në gjuhën greke ose të kishin gjak grek, por ishte e mjaftueshme që ti përkisnin fesë së krishterë ortodokse. Kjo politikë asimilimi globalizuese bëri të mundur thithjen e shumë grupeve të tjera etnike si shqiptarët (të njohur si Arvanitas), sllavët (bullgarët, rumunët, serbët, boshnjakët, kroatët, rusët, ukrainasit, gjeorgjianët etj), turqit (Altai, Azerbaijanis, Balkars, Bashkirs, Chuvashes, Crimean Karaites, Gagauz, Karachays, Karakalpaks, Kazakhs, Khakas, Krymchaks, Kyrgyz people, Nogais, Qashqai, Tatars, Turkmens, Tuvans, Uyghurs, Uzbeks, Yakuts), Hebrenjtë, Harixhinjtë dhe të gjithë ata njerëz të etnive të ndryshme që jetonin në Greqi në atë kohë gjatë Perandorisë Osmane.
Madje edhe Presidenti i parë i Greqisë, George Konduriottes (1828-1833) nuk shënohet në asnjë tekst moden për shkak të ndjeshmërisë politike greke rreth identitetit të tij Shqiptar, siç raportohet nga George Finlay, në librin e tij “Historia e Revolucionit Grek” (“History of the Greek Revolution” ) Botuar nga W. Blackwood and sons, në vitin 1861.


Bëhu Fresh!

Bëhu Fresh!
[publikuar në: Nutrika Nr 2, Tiranë, shkurt 2017, f. 1-2.]
Nëse do të duhej të të jepja këshilla, si më i vogël që je, do të të jepja vetëm një: anëtarësohu në FRESSH!
Anëtarësimi është gjëja më e lehtë, të mjafton të mendosh ndryshe, si gjithë të tjerët, të duhen dhe ca këmisha e buzëqeshje të duhura, sidomos këto të fundit; si çdo aspirant kandidat duhet të dish, dhe sigurisht që di, se buzët e varura nuk dalin mirë në televizor, madje më keq, japin përshtypjen që po mendon se gjërat nuk shkojnë mirë. Nëse do të shfaqesh se mendon, por gjëra të thella e jo shqetësuese, atëherë thjesht të duhen një palë syze, nga ato të mëdhatë, janë në modë tani, kuptohet pa numër, qetësuese i quajnë, dhe menjëherë të gjithë kuptojnë që ti kalon orë e orë të tëra përpara kompjuterit duke studiuar.
Dhe karriera nuk është e vështirë, mund të arrish të bëhesh kryetar. Për këtë të duhet pak impenjim, të kuptohemi, për hir të zotit asgjë e vështirë – me që ra fjala, tani të kuqtë i kanë mirë punët me zotin, pagëzohen, pagëzojnë, martohen në kishë, bëjnë syneti; është mirë, kupton, mbaje mend. Duhet të mësosh vetëm pak folklor komunist; gjëra interneti, nja dy këngë të De Gregorit apo Manu Çaos (thjesht titujt, ë!, se asnjë s’ka pse ngarkohet shumë), të duhen dhe nja dy citime të Çe Gevarës ose të Gramshit; edhe këtu nuk ka nevojë të ngarkohesh, ca meme fejsbuku dhe je në rregull. Kuptohet, duhet të dish ndarjen e së mirës nga e keqja; këtu të ndihmoj unë: “Çe Gevara ishte një i ri idealist, i pëlqente motori, udhëtimet dhe liria”, kaq mo!
Se për pak harrova, që të bëhesh udhëheqës, duhet të dalësh përpara një jurie. Skemën e ke të qartë: katër veta, një skenë, një mikrofon, një pulsant... dhe ti vlen. Është e qartë, përpara jurisë duhet të flasësh, mos u shqetëso, sa më shumë skema boshe të ngresh dhe fjalë të huaja të përdorësh aq më mirë është, shiko po ngece mos e vra mendjen, fol sa shtypëse, e prapambetur dhe patriakale është shoqëria shqiptare dhe je në rregull. Ki parasysh që nuk kanë rëndësi realiteti apo realizueshmëria e gjërave që thua – po ti! – etërit themelues morën në qafë gjysmën e botës me kopaçet që këpusnin; ti në një konkurs bukurie je. E di, do më thuash që je i turpshëm; edhe!, jetojmë në kohë relative, jetojmë në kohë ku defekti dhe padija janë virtyt. Kije parasysh, kjo është pika jote e fortë, pasi ti ke mendimin tënd.
Nëse kjo skemë të duket e vështirë, mendo për kohët e vjetra, kur duhet të takoheshe dhe bindje qindra njerëz, të flisje përpara njëmijë të tjerëve që të kundërshtonin, kur ndonjëherë ngrihej, si i thonë sot, edhe zëri, kur duhet të shkruaje në gazetë, kur duhet të organizoje, ngrije struktura... jo or bos jo, je me fat, shoqëria e sotme nuk ju ngarkon.
Do më thuash: gjithë kjo puna sikur bie pak erë?! Edhe! Boll tani me teori konspirative. Pastaj, dëgjo, anëtarësinë nuk ta heq njeri, e aq më pak ekskursionet, edhe jashtë shtetit ë! E di ti, me autobus e gjëra. Pastaj ke kampet verore, e ke vetë parasysh, i ke sheshit: bar, gjoks e bythë; tani kjo e fundit sikur është më në modë, por ta thash jetojmë në kohëra relative e ti ke lirinë tënde.
Edhe në shkollë, mësuesit e pedagogët do të shohin me sy tjetër. Je rinia aktive, je i impenjuar, je shpresa, ke kuptuar botën dhe në fund të fundit je i yni, e për këtë nuk ka nevojë të të ngarkojnë shumë.
Nuk duhet të harrosh, madje duhet ta kujtosh çdo ditë, që më të mirat vinë me kohën. Anëtari njeh, njihet, takon, mëson dhe kështu përgatitet për vendin e punës. Nuk do rri tani të të shpjegoj si futesh në punë, e ke vetë të qartë, ndonjëherë qëllon që të shkosh në shkollë për letërsi e përfundon ekonomist, por mos harro që nuk duhet të rrimë skllevër të skemave të vjetërsuara.
Tani, për të thënë të vërtetën, këto gjëra nuk janë falas, nuk janë pa kosto. Duhet të shkosh në takime, të duartrokasësh (kemi breza të tërë duartrokitësish e ç’i ka gjetur?! Asgjë, shëndosh janë), të bësh fotografi fesjbuku, të mësosh artin e bindjes, të lajkut, sherit, rituitit, të mbysësh kritikën dhe të buzëqeshësh, të buzëqeshësh shumë pasi ti mundesh. Si e sheh, pa u ngarkuar, asgjë pa të cilën nuk ecet përpara.
E di, je i ri e mund të të vijë ndonjë gjë e çuditshme ndër mend, diçka e tipit, një ditë do të dorëzosh fëmijën tënd në të njëjtën gjendje, në të njëjtin ambient, në të njëjtën arrati nga përgjegjësitë; broçkulla idealiste!. Në fund të fundit, kur të të vijë vakti kjo puna e fëmijëve do ketë dalë fare nga moda – shokët kanë kohë që përpiqen – ose të paktën do jetë një lëmsh i atillë që as do e dish i kujt është fëmija yt e as e kujt do jetë gruaja jote – por ama një grua që kursen një milionë dollarë – shef ti ça bëhet, prandaj mos e vra. mendjen për këto gjëra.
Të them dhe të fundit fare: nuk do fresh, bëhu lërëi, ose libra – e, me këta bëhesh kryetar partie po deshe; ose ose, mund të luash dhe lojëra revolucionarësh, për pak kohë, kuptohet, por po më dëgjove bëhu fresh, buzëqesh dhe e ardhmja do të jetë e ndritur.